Ik ben journalist. Dat wil zeggen: ik heb een diploma om journalistiek te bedrijven. Ik zie mezelf echter helemaal niet zo. Journalist? Nee, niets voor mij: ik ben schrijver.

Tenminste, dat wil ik zijn. Ik vind dat je pas schrijver bent, wanneer er een uitgever is die brood in je werk ziet. Dat hij of zij zegt: ‘Stefan, wij gaan zorgen dat je boek in de winkels komt te liggen. Je bent een schrijver!’

Nu ben ik een wannabe schrijver. Een jongeman met een verhaal in zijn hoofd. Mijn eerste manuscript is af en ligt bij de uitgever, dus is het tijd om verder te schrijven aan een gloednieuw exemplaar.

En daar werk ik vandaag de dag constant aan. Zoals dat gaat als je ergens enthousiast over bent, schieten er af en toe goede ideetjes door mijn hoofd. Dan schrijf ik die snel op. Op een bierviltje, in een notitieboekje, op mijn hand, op een kotszakje (wanneer ik in het vliegtuig zit): overal waar ik ideeën kwijt kan, krabbel ik ze op.

Maar soms schiet mij iets te binnen wanneer ik achter de computer zit. Dan begin ik als een bezetene te klikken: bureaublad, mijn documenten, Stefan’s map, verhalen, fictie, De Vrouwe (hierbij dus de onthulling van mijn werktitel), document: De Vrouwe. Ik ben minimaal zeven klikjes verder voor ik mijn idee kan noteren; ja, dan is de kans groot dat mijn ingeving al gevlogen is.

Totdat ik iets briljants ontdekte: in Windows 7 kan ik bestanden pinnen met een punaise. Wablief? Wat zegt gij nu?

Let op:

Ik klik met de rechtermuisknop op het Word-icoontje in mijn taakbalk.

Ik ga met de muis op mijn recent geopende document ‘De Vrouwe’ staan. Er verschijnt een punaise en daar klik ik op.

Tada! ‘De Vrouwe’ is gepind! Dat houdt in dat ik in het vervolg alleen nog maar met mijn rechtermuisknop op het Word-icoontje hoef te klikken en dan zal mijn tekstbestand daar altijd bovenaan staan. Zes klikken winst! In tijden van economische malaise is dat absoluut niet gek. Zeker niet voor een beginnend bijnaschrijver als ik, die al zijn goede ideeën goed kan gebruiken.